Boer in Ballingskap

Ek het al menigmaal reeds op Koreaanse TV gesien hoe mense na ‘n spa gaan en dan met hulle voete in die water sit, terwyl honderde klein vissies aan hulle voete knibbel. Dit het maar altyd vir my na ‘n snaakse affere gelyk en my nuuskierig gelaat oor wat nou eintlik die punt is…

Uiteindelik kry ek toe nou die dag die geleentheid om persoonlik met Doctor Fish (soos dit bekend staan) kennis te maak. Versigtig het ek eers my hand in die water gedruk om net te voel en seker te maak die vissies byt nie te seer nie. Maar die geknibbel is kompleet soos die gevladder van vlerkies al om jou hand. Avontuurlustig soos altyd, het dit nie veel verdere oorreding geverg om my skoene af te stroop en my moee voete in die verhitte water te druk nie. Rondom my was daar net Koreane en hulle het omtrent geglimlag, vingergewys en selfs foto’s van die uwe geneem. Ek dink nie dis ‘n alledaagse gebeurtenis om ‘n westerling by ‘n Doctor Fish spa te sien nie.

Ek het rustig met my voete in die water gaan sit. Dit was omtrent net etlike nano-sekondes voor die vissies soos ‘n klomp miniatuur piranhas op my voete afpyl en begin smul. In die begin was dit baie kielierig en een of twee keer het ek my voete uitgepluk as ek dit nie langer kon hou nie. Ek het egter gou gewoond geraak daaraan en ‘n goeie halfuur sit en ontspan met die trosse vissies aan my voete. Aan die einde van die sessie het my voete sommer vars gevoel en baie skoon gelyk.

Ek het nog steeds nie geweet wat die punt van die oefening is nie, maar het vermoed hulle vreet die dooie velletjies van jou voete af. Met bietjie oplees, is my vermoede bevestig. Die spesie wat gebruik word vir die pedikuur is genaamd Garra Rufa (populer genoem Doctor Fish) en kom inheems in die Midde Ooste voor. Sodanige spa-behandelings is skynbaar reeds lank deel van die lewe in Turkye en het eers onlangs in Asie aanklank gevind. Japan was die eerste Asiese land wat met hierdie behandelings begin het en vandaar het dit ook versprei na oa Korea, China, Singapoer en Maleisie. Dit is baie gewild in Korea en daar is baie spa’s waar jy kan gaan vir Doctor Fish se pedikuur. Ek sal glad nie omgee om weer te gaan nie. Hoewel ek twyfel of hulle hond-haaraf maak met hierdie groot, skurwe voete van my, is so ‘n veersagte voetmassering ‘n lekker vorm van ontspanning.

So word daar toe mos besluit om die eentonigheid van die klaskamer te verbreek en die pad te vat na die pretpark. Die aangewese plek is Gyeongju World, naby Bomun-meer, net buite die stad. Nou moet ek erken, pretparke is vir my soos sirkusse – hulle is almal min of meer dieselfde, maak nie saak waar in die wereld jy reis nie. Korea is vervuil van sulke plesierplekke en Gyeongju World is een van die kleineres (Everland, naby Seoul, is die grootste in Korea en ook een van die 10 gewildste pretparke in die wereld). Nieteenstaande, skat ek Gyeongju World effe groter as Ratanga Junction in Kaapstad.

Die betrokke dag besluit die helfte van Korea natuurlik om ook die park te besoek (hoewel sulke openbare plekke seker maar altyd so lyk in die Ooste). Tussen die res van die massas straal die kinders se gesigte en hulle loop oor van opgewondenheid. Ekself dink aan die lang dag wat voorle…

Almal word vooraf mooi georganiseer in bondels wat veronderstel is om soos rye te lyk. Die toegangskaartjies, in die vorm van oranje armbandjies, word sorgvuldig en onder entoesiastiese druk van die kinders om die klein polse gedraai. As ons uiteindelik binne is, ontplof die bondels eensklaps en die kinders kartets jillende die vier windrigtings in. Ek bly staan, gedwonge hand-aan-hand met ‘n paar bittereinders wat daarop aandring dat hulle saam met die “teacher” die pretpark wil ervaar. Alles goed en wel, maar die enigste probleem is dat daar by elke ryding ellelange rye (bondels) Koreane staan.

Ek moet bieg dat my arsenaal van deugde nie veel geduld bevat nie. Ek ignoreer dus die bittereinders se wense om in lang rye te gaan staan en kies koers na die Big Wheel , wat skynbaar nie so gewild is nie. Dit lyk ook immers of dit nie my binnegoed gaan herrangskik nie. Die rustige rit gee my ‘n pragtige uitsig en ek kry kans om ‘n paar mooi panorama-foto’s te neem.

Die wiel draai en minute later swig ek voor die bittereinders se versoeke om vir 45 min. in ‘n ry te gaan staan om die Flume te ry. Daar gaat ons toe in die nagemaakte boomstompbote en ry met die waterstroom langs net om, na die laaste steil helling, byna papnat onder te kom. Maar, ondanks die halfnat denim aan my bene, voel ek opeens so bietjie lewe in my roer en sweempies van ongebonde pretgevoelens begin deurskemer. Die rye waarin mens moet wag, is skielik nie meer so lank vir my nie. Nou is dit ek wat die kinders moet oorreed om saam met my die sg. Megadrop te gaan ry. Ek blameer hulle nie dat hulle eerder verkies om te gaan rondomtalie op die skynbaar veiliger seekat nie. Dus is ek en 19 ander gillende Koreane op met die toring, wat aanvanklik nie so hoog gelyk het nie. Soos die karretjie stadig boontoe beweeg, raak die lewe daaronder skrikwekkend klein. Die Koreane wat altyd soos miere krioel, LYK ook nou soos miere. As ons bo kom, besef ek dis bleddie hoog (met ‘n hoofletter F!). Miskien was dit nou nie so ‘n goeie idee nie…

Die volgende oomblik val die hele groot kontrepsie met ‘n duiselingwekkende spoed na onder en ek knyp my oe styf toe. Vir etlike sekondes voel dit asof ek my te pletter gaan val daaronder en ek kan reeds sien hoe vee hulle die “teacher” met ‘n besem op! Genadiglik skop die hidrouliese remstelsel betyds in en ons kom veersag tot stilstand. Ek klim af met helfte van my organe in my keel en my bene effe lam. Dit was lekker op ‘n sadistiese wyse, maar weer sal ek nie.

Die bittereinders is nerens te sien nie en so op my eie sluk ek ‘n sterk koffie, terwyl ek wonder oor wat om volgende te doen. Ek voel braaf en besluit op die gewildste rit in die park, nl. die vinnige pretwurm, genaamd Phaeton, aan te durf. Hoogtes en masjiene wat jou in die rondte draai het my nog nooit gemaklik laat voel nie, maar ek het ‘n swak vir spoed – hoe vinniger, hoe beter.

Die ry lyk langer as al die ander, maar ek besluit om te wag en te wag…en te wag. Na ongeveer 45 min, kom ek by ‘n bordjie wat my vriendelik (in Koreaans) meedeel “Verwag om vanaf hierdie punt gemiddeld nog ‘n uur en ‘n half te wag”. Byna begewe my moed my, maar gelukkig byt ek vas. En hulle is nie verkeerd nie: ‘n uur en ‘n half later word ek vasgegespe in die karretjie en op daai stadium is die lang gewag sommer vergete – ek’s opgewonde.

Die pretwurm het nie teleurgestel nie. Die Phaeton gooi jou binegoed behoorlik rond oor ‘n kort afstand teen ‘n ysingswekkende spoed. Al wat jy voel is die spoed en al wat in ‘n waas verby jou skiet, is stukkies blou lug en groen gras, soos jy gat-oor-kop rondgeslinger word. Die sensasie kan nie oorvertel word nie, maar jy kraai willekeurig van die pret.

Ek klim af en daar’s ‘n bree glimlag op my gesig. Die adrenalien pomp onverpoos deur my are. Ek het lanklaas SO goed gevoel. Daardie skielike besef dat ek LEEF, oorweldig my. Dis asof die pretwurmrit vergete bronne van energie wakkergeskud het. 100% suiwer toonkrul-lekkerte! (Lank terug het ek eenmaal die Cobra by Ratanga Junction gery en hoewel die Cobra en die Phaeton sekerlik min-of-meer dieselfde ervaring bied, kan ek nie onthou dat ek die Cobra SO baie geniet het nie). Om laatmiddag die klomp jillende kinders, soos ‘n skaapwagter van ouds, weer bymekaar te maak, is vir my ‘n maklike taak en ek doen dit met ‘n glimlag.

Na my ervaring by Gyeongju World, is my raad die volgende: Gooi weg die Red Bull, Berocca en die Prozac ! Besoek so gou as moontlik jou naaste pretpark. Jy sal nie spyt wees nie en dit sal jou jonger laat voel as wat jy in ‘n lang tyd gevoel het! Ekself beplan om nou sommer baie gereeld te gaan…

Tydens die periode van die drie koninkryke in Korea (57vC-668nC), was die Silla koninkryk (57vC-935nC) die laaste van die koninkryke wat Buddhisme as geloof aanvaar het. Hoewel Buddhisme op daardie stadium reeds menige volgelinge in Silla gehad het, was meerderheid van die bevolking lojale aanhangers van sjamanisme (tradisionele aanbidding van geeste). Koning Beopheung (23ste monarg van Silla) wat die troon in 514nC bestyg het, was egter vasberade om Buddhisme Silla se staatsgeloof te maak. Maar hoe sou hy te werk gaan om die invloedryke adelikes (omtrent almal sjamaniste) te oorreed?

Park Inchadon, verlangse familie van Beopheung en deel van sy administrasie, tree na vore, asof gestuur. Park het die koning gevra om hom om die lewe te bring ten aanskoue van die adelikes, want slegs dan sou hulle instem om tot Buddhisme te bekeer. Beopheung het egter die versoek geweier. Tog staan hy in 527nC Park se versoek toe om die eerste Buddhistiese tempel in Silla te begin bou. Om die tempel te bou, het Park die bome van ‘n woud wat as heiilig beskou is deur die sjamaniste, afgekap. Die adelikes was baie ontsteld en het Beopheung versoek om onmiddellik Park te beveel om die bouwerk te staak. Hy het ook besef sy koningsgesag is op die spel en het onmiddellik vir Park ontbied. Voor die adelikes het hy Park se teregstelling beveel en laasgenoemde se kop is op die plek afgekap. Volgens oorlewering het daar nie bloed uit Park se nek gespuit nie, maar melk. Daar was ‘n groot aardbewing, die lug het donker geword en duisende blomme het uit die hemele begin neerval. Hierdie tekens het die adelikes en talle ander sjamaniste oortuig dat hulle hulself tot Buddhisme moet bekeer.

Daar is voortgegaan met die bou van Heungryunsa tempel en dit is in 544nC voltooi. Vandag staan die klein gerestoureerde tempel steeds trots in Gyeongju . ‘n Baie opvallende kenmerk van die tempel, is die besonderse muurskilderye aan die buitekant, een wat duidelik Park se teregstelling uitbeeld. Die tempel is werklik pragtig, met ‘n kaleidoskoop van kleure wat die gebou versier. Dit is die oudste tempel in Gyeongju en een van die oudstes in Korea.