Hyundai het al ‘n ver pad gevorder sedert 1967 toe hierdie motormaatskappy in die lewe geroep is. Tans is Hyundai (wat die Kia-handelsmerk insluit) die vierde grootste motorvervaardiger in die wereld in terme van jaarlikse motorverkope(naas Toyota, General Motors en Volkswagen ).

Jare terug het mense vir jou gelag en snedige aanmerkings gemaak, sou jy ‘n Hyundai bestuur. Dan het jy hom ook maar so sku-sku uit die motorhuis getrek. Om eerlik te wees, was die eerste Koreaanse motors waarmee ekself kennis gemaak het, maar swakkerig afgewerk en nie op die standaard wat mens aan gewoond geraak het van Europese en Japannese vervaardigers nie. Die goed was effe blikkerig en raserig. Die motors se kwaliteit het deur die jare egter dramaties verbeter en deesdae lag mens nie meer vir Hyundai nie. Motor-entoesiaste en die motormedia is dit eens dat Hyundai nou op gelyke voete saamgesels met die res van die motorwereld. Dit is bevestig toe Hyundai se luukse Genesis verlede jaar aangewys is as Noord-Amerikaanse Motor van die Jaar. Kort daarna het Hyundai die aantreklike Genesis Coupe bekendgestel, wat eweneens geesdriftig deur die kritici ontvang is.

Hyundai se mees onlangse toevoeging tot sy stal, is die aantreklike nuwe Hyundai Sonata. Hoewel die nuwe Sonata eers volgende jaar in meeste oorsese markte vrygestel gaan word, is die motor reeds algemeen te sien op die pad hier in Korea. Ek dink die nuwe model is in terme van stilering ‘n reuse verbetering op die ou Sonata en definitief beter om na te kyk. Die Sonata is in ‘n 4-silinder 2.0 liter en 2.4 liter beskikbaar, asook ‘n 3.5 liter V6. Sy prys in Korea wissel tussen R150 000 en R180 000 (teen die huidige Rand-Won wisselkoers). Die motor is aansienlik groter as die vorige geslag Sonata en in alle eerlikheid ‘n bietjie groot vir my – ek verkies klein, blitsige motors. Die motor bly egter aantreklik en behoort strawwe kompetisie te bied in sy klas, veral in die mededingende Amerikaanse mark.

Nou die aand, toe ek weer by ‘n busstop staan en kyk na die elektroniese bord wat aandui dat my bus nog 3 min. ver is, besef ek opnuut hoe gestroomlyn Korea se stedelike busstelsel is en, inderdaad, hulle hele openbare vervoerstelsel.

Hierdie elektroniese borde is reeds in gebruik in al die groter stede en is ook besig om uitgebrei te word na kleiner stede en dorpe. Die bord vertoon al die inligting wat jy nodig het, asook die weervoorspelling en ‘n klein televisieskerm waarop tv-programme en/of advertensies vertoon woord. En as die bus se volgende stop die stop is waar jy wag, verdwyn die aangeduide minute en word dit vervang met ‘n glimlaggesig.

Die aanduiding van die presiese tyd wat die bus gaan vat om by jou busstop uit te kom, vergemaklik mens se reis, aangesien jy nog op die laaste ‘n paar goed kan doen, as jy sou sien jy het nog tyd om mee te speel.

Die stedelike busse en interstedelike busse is ook eentonig reelmatig op tyd. Ditto vir die treine en moltreine. Oor die algemeen is die hele openbare vervoerstelsel in Korea ontsettend effektief, vinnig, veilig en goedkoop. Daar is in der waarheid bitter min plekke in die land wat jy nie met openbare vervoer kan bereik nie. Jy kan dus in geheel sonder ‘n voertuig van jou eie oor die weg kom. Dis hierdie totale en veilige onafhanklikheid van beweging wat mens ontsettend mis wanneer jy weer die dag in Suid-Afrika kuier.

Ek het myself reeds baie afgevra hoekom herfs my gunsteling seisoen is. Ek het tot die slotsom gekom dat herfs daardie seisoen is wat die beste reflekteer wie ek is, of ten minste wat ek streef om te wees.

Die herfs bring ‘n bepaalde rustigheid en vrede. So asof die natuur, na die ekstreme hitte, asem skep en vir ‘n oomblik stilstaan; amper of die natuur skielik in stadige aksie beweeg. Anders as die ongemaklike temperature van die somer en winter, is herfs gematig. Herfs is subtiel, genuanseerd, en omsoom ‘n tipe misterie wat ontbreek by enige van die ander seisoene. Selfs met die indrukwekkende kleurespel wat so opvallend is in Korea, behou herfs ‘n bepaalde waardigheid, gestroop van die uitbundige ekshibisionisme so tekenend van die lente .

Dis die koeler korter dae, die wye blou lug, die goudryp ryslande, die stadig verkleurende bome wat mens weer tot stilstand dwing en vir jou ruimte skep om jou eie gedagtes te orden; momenteel dit te verberg van die alledaagse geraas. Dis ‘n seisoen wat weer waardering bring vir die voorreg om net te wees.

Maar dis bowenal ‘n inspirerende en geborge halfweghuis waar jy kan rus en voorberei vir die ongenaakbaarheid van die komende winter. En nerens vind ek hierdie halfweghuis so helend as hier waar ek tans woon nie.

DIE KAPLYN – BOK VAN BLERK

Ons vergeet so maklik en so gou…

Ek het lank getob oor Piesangverkoper (ek sluit die skakel in, maar op die oomblik funksioneer sy blog nie…en hy het nog nie die probleem reggestel nie! ) se vraag oor die titel van my blog. Eers het ek die lang, omslagtige antwoord geformuleer, maar by nabetragting het ek hierdie antwoord te skel en negatief gevind. Daarom verskaf ek na keuse eerder die gereduseerde antwoord.

Ballingskap dui vir my op die tydelike en voorveronderstel ‘n moontlike terugkeer na die geboorteland. Daarenteen verteenwoordig emigrasie ‘n meer permanente toestand waarbinne ‘n terugkeer na die geboorteland nie voorsien word nie. Wat ballingskap (ironies genoeg) impliseer is hoop…die moontlikheid van veranderde omstandighede. In lig hiervan:

Die titel van my blog, Boer in Ballingskap, val lekker op die tong, maar dis nie al rede hoekom dit die titel van my blog is nie. Ek bedoel ballingskap in die tradisionele sin van die woord, nl. dat ek huidiglik die keuse maak om, weens ‘n sameloop van diverse omstandighede, eerder in ‘n vreemde land te woon, as in my eie geboorteland. Dis ‘n rasionele keuse gebaseer op die ontleding van ‘n stel spesifieke realiteite.

Dit is so eenvoudig soos dit.

Enigeen wat belangstel in wereldgebeure, internasionale tendense en ekonomie, sal Fareed Zakaria se The Post-American World boeiend en interessant vind. Zakaria is die gerespekteerde redakteur van Newsweek en aanbieder van die program Zakaria GPS op CNN.

Die boek kyk toekomsgerig na die skuiwende magspole in die wereld en fokus op “the rise of the rest“, soos Zakaria dit noem. “The rest” dui op die politieke en ekonomiese opkoms van ‘n verskeidenheid lande, met die sogenaamde BRIC-lande (Brasilie, Rusland, Indie en Sjina) aan die voorpunt. In hierdie verband skenk Zakaria verstaanbaar die meeste aandag aan die opkoms van Indie en Sjina. Die inhoud is boeiend, logies uiteengesit en met selfvertroue geskryf.

Sommige van die gevolgtrekkings en analises laat baie ruimte vir kritiek. Ander van die geskiedkundige analogiee en afleidings is debatteerbaar. Daar is vele gedagtes, voorveronderstellings en kreatiewe denkspronge. Soms kom dit voor asof Zakaria populisties omgaan met feite en plooi om sy eie oortuigings te staaf (soos maar meermale die geval is in populere boeke oor sake-van-die-dag). Hy noem byvoorbeeld vir Kenia (die 82ste grootste ekonomie in die wereld) in dieselfde asem as Suid-Afrika en Brasilie, maar laat na om Nigerie (die 41ste grootste ekonomie in die wereld en die derde grootste in Afrika) te noem. Inderdaad is daar baie kritiek te lewer, sou mens puntenerig wou raak.

Mens hoef egter nie met alles saam te stem wat Zakaria skryf nie. Die waarde van die boek le juis daarin dat dit debat ontlok en mens weer laat herbesin; jou weer dwing om jou eie standpunte en oortuigings te verken en aan te pas. In geheel bied die boek ‘n baie goeie analise van internasionale betrekkinge en hoe dit wat vandag plaasvind, die toekoms gaan vorm.

Aanhaling:

“Things went badly for Britain from the beginning. It had more men and better weapons and was fielding its best generals. But the Boers were passionate in defending themselves, knew the land, had the support of much of the white population and adopted successful guerilla tactics that relied on stealth and speed. Britain’s enormous military superiority meant little on the ground, and the British commanders resorted to brutal tactics – burning down villages, herding civilians into concentration camps (the world’s first), sending more and more troops. Eventually Britain had 450 000 troops in southern Africa fighting a militia of 45 000.”

The Post-American World, W.W Norton, 259 bladsye, $15.95

So dis Chuseok – ‘n tyd wanneer die hele Korea vir ‘n naweek migreer na hulle ouer- en/of grootouerhuise om saam danksegging te hou vir die komende rys-oes en eer aan hulle gestorwenes te bring. Die paaie is vol van die motors en verkeersopeenhopings aan die orde van die dag. So waar gaan jy die langnaweek? Jy neem die trein na Busan en spesifiek Haeundae – daardie plek wat reeds diep in jou hart gekruip het. Geen probleme met verkeersknope op die spoorlyn nie en die trein kruie rustig langs die see af tot by Haeundae-stasie. Daar aangekom, neem dit nie lank om ‘n geskikte en billike blyplek in ‘n motel naby die stasie te vind nie. Geen luukses hier nie, behalwe ‘n rekenaar en internetkonneksie in jou kamer. Maar die vriendelikheid van die man agter die klein kantoorvenstertjie ken geen perke nie. Vinnig-vinnig kom hy met ‘n skinkbord aangestap vol songpyeon (die ryskoekies wat tradisioneel tydens Chuseok ge-eet word) en yslike krappote. Laasgenoemde word oopgeknip en die sagte, wit vleis met groot genoegdoening ge-eet. Later die naweek is daar nog ‘n hele paar gevalle van Chuseok -goedwilligheid.

Dan met die trein na die lewendige inkopie- en sosiale distrik van Seomyeon. Daar word ure in die Kyobo-boekwinkel spandeer om weer ‘n slag ‘n voorraad Engelse leesstof te bekom (hulle het nie ‘n Afrikaanse afdeling nie). Teen die aand is die strate ‘n nes van wriemelende mense, klubs, winkels, kroee en restaurante. Die helder neonflitsende ligte en tipies oosterse reklame-geskrifte op die geboue omring jou. Mense koop en kuier by die honderde straatstalletjies. Hier slag ‘n man sorgvuldig palings uit die watertenk, daar maak ‘n vrou pajeon (‘n tipe Koreaanse pannekoek) of ttoekbokki (gemengde snysels ryskoek en gepersde visdeeg in warm rissiesous). Die geure en kleure oorweldig jou sintuie. Maar dis ‘n lekker gevoel – ‘n gevoel van lewe en gemeensaamheid, gestroop van enige paranoia. Jou maag voel leeg en jy word gekonfronteer deur ‘n oorvloed van kuierplekke en restaurante. Jy besluit op jimtak (oftewel, hoender en groente gemarineer en gebraai in sojasous). Dis ‘n baie aangename, groot bord kos.

Dan verder die nag in. Al die winkels is tot laat oop en almal doen inkopies. Kyk hier by stalletjies, snuis-snuis daar deur ‘n paar winkels. En die talle haarsalonne is laat oop en vol klante (terplaatse is ‘n besoek aan ‘n haarsalon deel van die uitstappie na die middestad). Na aandete is dit tyd vir ‘n paar mengeldrankies by ‘n kuierplek met atmosferiese dekor en musiek.

Die volgende oggend breek ‘n pragtige bloulugdag (so tekenend van die herfs hier). Jy neem die bus na Yonggungsa – die tempel wat dramaties op die rotse by die see gelee is. Dit kom voor of helfte van Busan ook besluit het om die tempel te besoek, maar teen die tyd is jy reeds gewoond aan die feit dat jy selde oor ‘n naweek kan wegkom van die massas. Talle van die kinders is geklee in die tradisionele hanbok -uitrustings.

En watter pragtige tempel is dit nie! Hier op die ruwe rotse waar die branders breek en die meeue krys. Dit is in 1376 opgerig, in die 16de eeu deur die Japannese afgebrand en weer ten volle gerestoureer in die 1930’s (ironies genoeg gedurende die tydperk van Japannese besetting). By die bruggie na die tempel is daar ‘n put waar jy jou munte kan werp vir goeie geluk. Jy werp ‘n paar munte wat ampers die oop rug van die steenskilpad tref en die Koreane vind dit komies.

Die wit pagoda’s is pragtig afgeets teen die blou see. Die tempel self is eg in Koreaanse tradisie in pragtige kleure afgewerk. Langs die hoofsaal, is daar ‘n groot goue Boeddha wat sit en glimlag. Oor die bruggie na die rotse onder, ontdek jy talle poeletjies met anemone en ander seelewe en jy dink aan die Kaap. Die branders se klots teen die rotse en spatsels wit skuim bring ‘n rustigheid oor jou. Die swart Bhodisatttva wat parmantig op die rotste sit met haar rug na die see,lyk eensaam, maar lok tog getroue aanbidders wat kom buig en geskenke van vrugte en rys op die altaar sit. Jy volg die paadjie terug verby die figure van die oosterse diereriem wat wagstaan en dan verskyn al die winkeltjies en stalletjies. Op pad gee ‘n vriendelike tannie vir jou ryskoekies, want “dis mos Chuseok “.

Terug met die bus en na Busan Akwarium by Haeundae -strand. Groot en netjiese akwarium met drie verdiepings onder die grond en ‘n watertonnel wat onder die reuse haaitenk deurloop. Dis ook in die akwarium waar jy die eerste keer piranhas sien – pragtige silwerkleurige visse wat bedrieglik vreedsaam (by wyse van spreke) voorkom. In ‘n ander tenk betower die pylstertvisse se grasieuse onderwater maneuvers.

Met skemerlig wat vinnig donkerder word, ‘n laaste langskadu-stap op die strand. Die volmaan hang groots en helder bo die mensgemaakte liggies langs die strand. Die aand en naweek word perfek afgesluit in ‘n deftige wynkroeg. Jy is verheug om ‘n enkel bottel Suid-Afrikaanse wyn in die temperatuur-beheerde kelder te ontdek. Die glas of twee Fairview Goats do Roam is lekkerder as wat jy dit ooit in die Kaap kon onthou. En ‘n kaasbord op die huis, want…”dis mos Chuseok “.

]]> http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/10/09/want-dis-mos-chuseok/feed/ 14 boerinballingskap S7306849 S7306854 S7306855 S7306862 S7306858 S7306863 S7306850 S7306867 S7306959 S7306897 S7306928 S7306942 S7306896 S7306935 S7306944 S7306911 S7306975 S7306998 S7307003 http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/10/04/1652/ http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/10/04/1652/#comments Sun, 04 Oct 2009 14:18:36 +0000 boerinballingskap http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/10/04/1652/ ]]>

Feel Like Change – Black

Ek laat dit vanaand oor aan die lirieke en melodieuse klanke van een van my gunsteling 80’s sanger , Colin Vearncombe (beter bekend as Black), om my gedagtes te verwoord…

Toe ek die eerste keer verneem van kastele in Japan, het ek onwillekeurig beelde opgetower van die indrukwekkende ou kastele van Europa. Maar uit die aard van die saak lyk die Japannese kastele heel anders. Hoewel die prinsiep sekerlik dieselfde is as in Europa, is dit in die praktyk vreemd en anders op die oog. Minder indrukwekkend is dit egter nie.

Dit was in die 16de eeu onder die magtige samurai, Oda Nobunaga (1534-82), wat die oprig van indrukwekkende kastele geloods is om strategiese posisies te versterk en mag te projekteer. Hierdie tyd in Japan se geskiedenis is gekenmerk deur gereelde oorloe tussen die invloedryke feodale landshere (daimyo), meestal vanuit die samurai families. Daar was alliansies, teen-alliansies, verraad, sluipmoorde en al die ander gepaardgaande intriges. Die keiser was ‘n beinvloedbare marionet en vir alle praktiese doeleindes slegs ‘n seremoniele leier, wyl die bakufu (shogun) op soortgelyk wyse beheer is deur invloedryke daimyo .

Nobunaga het na meer as ‘n honderd jaar se verdeeldheid, ‘n veldtog geloods om Japan as staat weer te verenig. Dit het hy vermag deur ander krygerfamilies te verslaan en weer strategiese alliansies met ander aan te gaan. Tydens Nobunaga se veldtog van nasionale hereniging, het hy voorts invloedryke Boeddhistiese sektes (wat self gewapende magte gehad het) verslaan. Hierdie sektes was veral invloedryk aan die imperiale hof en dit was Nobunaga se uitsluitlike doel om hulle invloed te neutraliseer. Toyotomi Hideyoshi (1536-98), sy opvolger, het hierdie proses voortgesit deur meeste van die oorblywende families in hulle vestings te verslaan en so Japan te verenig onder sentrale beheer – sy beheer.

Die bekendste kastele wat Nobunaga gebou het, was Nijo in Kyoto en Azichiyama aan die Biwa-meer, nie ver vanaf Kyoto. Behalwe vir sterk militere vestings, was die kastele ook funksioneel as administratiewe sentrums vanwaar spesifieke gebiede bestuur is. Tot en met Nobunaga se oorname was die indrukwekkendste en grootste geboue in Japan Boeddhistiese- en (tot mindere mate) Sjinto-tempels. In ‘n doelbewuste poging tot sekularisasie het Nobunaga die klem geplaas op die oprigting van grandiose kastele met steen eerder as hout. Waar Nobunaga se grootste argitektoniese nalatenskap Nijo Kasteel was, het Hideyoshi hom nie net nagedoen nie, maar oortref met die indrukwekkende, deels vergulde Osaka Kasteel, wat ‘n landmerk is in die stad van Osaka. Om die waarheid te se, was die plek waar Osaka Kasteel opgerig is, eertyds ‘n groot Boeddhistiese tempel (Osaka Hongaji), voor dit in 1580 deur Nobunaga verower en afgebrand is. Na voltooiing in 1583, was Osaka Kasteel die grootste in Japan en ‘n visuele toonbeeld van Hideyoshi se mag.

Hierdie is natuurlik ook die einste Hideyoshi wat die Imjin -oorlog (1592-1598) teen Korea en Sjina gevoer het – die oorlog waarin die beroemde Koreaanse Admiraal Yi Sun Sin legendariese status verwerf het. Tydens sy heerskappy het Hideyoshi gewone burgers ontwapen en beslis dat slegs persone van die samurai-klas voortaan swaarde kon dra. Op hierdie wyse het hy ‘n duidelike visuele klasse-onderskeid tussen gewone burgers en die samurai bewerkstellig. Hideyoshi is in 1598 oorlede en is opgevolg deur sy seun, Toyotomi Hideyori (1593-1615). Hideyori was egter op sy jeugdige ouderdom geensins in staat om te lei nie.

Gedurende die sg. Somer-oorlog van 1615 het die Tokugawa-familie (die magtigste familie in die ooste van Japan) olv Tokugawa Ieyasu (saam met Hideyoshi een van Nobunaga se voormalige samurai generaals), Osaka Kasteel verower en sodoende die mag van die Toyotomi-familie in die weste van Japan, verbreek. Gedurende die aanval is Hideyori dood (selfmoord word beweer, maar is nooit bevestig nie). Dit het die Tokugawa-era ingelui, wat eers tot ‘n einde sou kom toe Osaka Kasteel in 1868 geval het voor die aanslae van Keiser Meji (heers van 1867-1912) se imperiale magte. Die kasteel is erg beskadig tydens die Somer-oorlog, maar die Tokugawa-familie het die kasteel vanaf 1620-29 herstel tot sy voormalige glorie. Die dik mure van granietrotse van daardie tyd, staan vandag steeds ferm. In 1665 is die hooftoring ernstig deur weerlig beskadig. Deur die jare is die kasteel verder beskadig deur latere oorloe in Japan; veral met die konflik tussen die Tokugawa-familie en Keiser Meji se magte. In 1931 is die toring herstel en die hele kasteel en omliggende gebied is as ‘n historiese park vir die publiek oopgestel. Genadiglik het die kasteel ongeskonde gebly tydens die Amerikaanse bombardering van Japan in die Tweede Wereldoorlog.

Osaka Kasteel se mees indrukwekkende deel is die vyf-verdieping toring, vanwaar mens ‘n arendsoog het oor groot dele van Osaka. Hierdie is werklik ‘n asemrowende stuk argitektuur en dis te verstane waarom dit Osaka se gewildste toeriste-aantreklikheid is. Binne die toring is ‘n museum en mens kan jouself verlustig in die talle uitstallings en inligting oor die tye toe die samurai geheers het, hul trotse geskiedenis en die vreeswekkende uitrustings. Hierdie ervaring voer mens eeue terug en ek was gedring om weer Tom Cruise se epiese The Last Samurai te kyk. Met nuwe agtergrondkennis, het dit my hierdie keer selfs meer beindruk as die eerste keer. Die rolprent is ‘n baie goeie uitbeelding van die samurai en hoe hierdie klas krygers tot hul einde gekom het tydens Keiser Meji se heerskappy en dramatiese modernisering (die sg. Restourasie ).

Maar soos ander kastele, is hierdie kasteel soveel meer as net die toring. Rondom die kasteel is daar die diep mout, verskeie defensiewe mure, wagposte, woonkwartiere en reuse houthekke voor mens eers by die toring uitkom. Met die geweldige dik mure, gebou op die fondamente van reuse rots, kan mens net dink watter geweldige sterk vesting hierdie vir Hideyoshi en latere heersers was.

Osaka Kasteel, hoewel miskien die mooiste, is egter nie die grootste kasteel in Japan nie. Hierdie eer kom Himeji Kasteel toe, gelee in die pragtige stad Himeji, sowat ‘n uur se treinrit vanaf Osaka, via Kobe. Die kasteel is majestueus en groots en blote foto’s laat ongelukkig nie reg geskied aan die oorweldigende teenwoordigheid van hierdie kasteel in Himeji nie. Van oral in die stad sigbaar, is die kasteel gelee op ‘n koppie en hou dit as’t ware wag oor hierdie stad.

Himeji Kasteel se oorsprong dateer na die 14de eeu toe ‘n klein fort hier gebou is, wat later tot volwaardige kasteel ontwikkel is. Die kasteel is in 1580 deur Hideyoshi herstel van oorlogskade. Die reuse mout is in 1601 gegrawe en die kasteel is in sy volwaardige vorm voltooi gedurende 1618. Hierdie kasteel is juis op UNESCO se gedenkwaardigheidlys omdat die kasteel sedert voltooing geen ernstige skade gelei het nie en grootliks in sy oorspronklike vorm staan vandag. Die kasteel is deur die jare deur opeenvolgende families besit en gebruik as magsvesting tot en met die Meji Restorasie . Tydens 1945 het die stad Himeji twee keer onder Amerikaanse bomwerpers deurgeloop, maar wonderbaarlik is geen deel van die kasteel beskadig nie.

Die argitektuur, dikker as dik houtbalke, reuse steen onderbou, massiewe mout (20 meter breed en 6 meter diep), vestingmure en wagtorings is baie dieselfde as Osaka Kasteel, maar net op groter skaal. Die 7-verdieping toring is ook sonder die goud van Osaka Kasteel . Een van hierdie kasteel se defensiewe maatreels, is die tientalle verskillende paaie wat na die toring lei en sodoende mense verwar. Vir toeriste is dit gelukkig duidelik gemerk. Om met al die trappe tot bo in die toring te klim, is ‘n sweterige affere – veral om ‘n snikhete somersdag. Maar op die ou-end tog die moeite werd vir die vergesigte oor hierdie stad wat soos ‘n see teen die omliggende heuwels spoel.

Die kastele van Japan is absoluut die moeite werd om te besoek, veral as mens ‘n bietjie meer van hierdie land se interessante geskiedenis ken. Dis ‘n verrykende ervaring wat lewenslank in die herinnering sal leef.

]]> http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/09/27/kastele-van-japan/feed/ 14 boerinballingskap frame170ff31e4d85be8dc3aac96e4ddc3e53db6c5d7c S7305824 S7305826 S7305828 S7305822 S7305896 S7305815 framea7d44c6f27df3252948820d17077c785e73c31cf framea3f09afc053dc9bdda9fc177216b13b98b81a10c framef3097d4f9b3cf836c09327b22f6f20ce4cfe16ce frame2e54de7b9ee646fc9994cf7eb251a49ff955b182 frame65dc7d98f0318864ddf68e84445616eb35204618 S7305867 S7306641 S7306121 S7306122 S7306441 S7306442 frame6466c1a091b5f44640871d792fa02d5a24bd8bb1 S7305997 S7306066 frame3256c48bbeaacca2fe0a41a03ba13742261dcbc9 S7306130 S7306128 S7306102 S7306085 S7306084 http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/09/23/dis-amptelik/ http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/09/23/dis-amptelik/#comments Tue, 22 Sep 2009 15:40:31 +0000 boerinballingskap http://boerinballingskap.wordpress.com/2009/09/23/dis-amptelik/ ]]>

Die FIA (Federation Internationale de l’Automobile) het Maandag bevestig dat die eerste Koreaanse F1 Grand Prix volgende jaar op 17 Oktober in Yeongam, Jeollanamdo sal plaasvind.

Ek kan nie nou-al bevestig dat ek dan steeds in Korea gaan wees nie, maar as ek nog hier is, kan ek wel bevestig waar ek die naweek van 15-17 Oktober sal wees.