Hierdie is die advertensie vir die splinternuwe Kia K7 (in uitvoermarkte bekend as die Cadenza), die opvolger van die Kia Opirus (in uitvoermarkte bekend as die Amanti). Die K7 is Kia se luukse sedan en daar is groot hoop dat hierdie model sal bou op die sukses van die Opirus in veral die belangrike VSA-mark.

Die advertensie is gebaseer op die gewilde Koreaanse spioenasiedrama, Iris, wat tans hier op die kassie platskerm te sien is. Die nuwe K7 word as motor van keuse in Iris gebruik en vorm deel van Kia se omvattende bemarkingsveldtog. Tonele in die advertensie is hervervaardig  om ooreen te stem met werklike tonele in die TV-reeks.

Die akteur in die advertensie is Lee Byung Hun, wat een van die hoofrolle in Iris vertolk. Lee is ‘n bekende Koreaanse akteur wat oa in Hollywood se GI Joe: Rise of the Cobra te sien was. Lee is veral gewild onder die skoner geslag hier in Korea.

Ekself volg Iris en vind die reeks realisties, boeiend en interessant. Dus: ek hou van die reeks, die akteur, die advertensie en natuurlik die motor.

NS: Die TV-reeks is met Engelse onderskrifte op die internet beskikbaar.

Met groot fanfare het die trekking gister in Kaapstad plaasgevind om die 32 spanne wat gekwalifiseer het, in groepe te deel vir die eerste rondte van die 2010 Sokker Wêreldbekertoernooi. Daar is agt groepe en slegs die twee spanne wat bo eindig in elke groep, dring deur na die tweede rondte.

Voormalige Wêreldbekerwenners is in vetskrif aangedui; spanne wat al ‘n halfeindstryd gehaal het of as verloorspan in ‘n eindstryd gespeel het, is in kursief aangedui; die spanne se huidige posisie op FIFA se ranglys, word in (hakies) aangedui. Die groepe is as volg (vroeë gunstelinge arbitrêr aangedui volgens my eie subjektiewe oordeel):

• GROEP A

Suid-Afrika(86), Meksiko(15), Uruguay(19), Frankryk (7)

Gunstelinge: Frankryk, Meksiko

• GROEP B

Argentinië(8), Suid-Korea(52), Nigerie(22), Griekeland(12)

Gunstelinge: Argentinie, Nigerië

• GROEP C

Engeland(9), VSA(14), Algerië(28), Slowenië(33)

Gunstelinge: Engeland, VSA

• GROEP D

Duitsland(6), Australië(21), Ghana(37), Serwië (20)

Gunstelinge: Duitsland, Serwië

• GROEP E

Nederland(3), Japan(43), Kameroen(11), Denemarke(26)

Gunstelinge: Nederland, Kameroen

• GROEP F

Italië(4), Nieu-Seeland(77), Paraguay(30), Slowakye (34)

Gunstelinge: Italië, Paraguay

• GROEP G (“Groep van die dood”)

Brasilië(2), Noord-Korea(84), Ivoorkus(16), Portugal (5)

Gunstelinge: Brasilië, Portugal

• GROEP H

Spanje(1), Honduras(38), Switserland(18), Chili (17)

Gunstelinge: Spanje, Switserland

Ek beoog om op ‘n latere stadium meer volledig te skryf oor die onderskeie groepe, die individuele spanne se kanse en my persoonlike gunstelinge. Hou hierdie spasie dop.

Op ‘n koel vroegwinter Sondagmiddag gaan soek ek te fiets die redelik afgeleë graf van Koning Beopheung, die 23ste heerser van die Silla Dinastie (57-935nC). Die geskiedkundige stad waar ek woonagtig is, Gyeongju (die antieke hoofstad van Silla ), is soos vele ander Koreaanse stede en dorpe, uitsonderlik fietsvriendelik en daar word met kilometers en kilometers fietspaaie voorsiening gemaak vir gespeekte wiele. Daarom kan mens te fiets bykans na enige plek in Gyeongju gaan en boonop in veiligheid. Ek het natuurlik nie in ag geneem dat hierdie spesifieke graf redelik ver is nie en ook moeiliker is om te vind as op die kaart. Ek het ook nie rekening gehou met die stewige opdraandes op pad uit Gyeongju uit nie, daar waar die fietspaaie eindig en die skouer van die pad ietwat van ‘n nagedagtenis is.

Ewenwel, so blaas-blaas by die bulte op en af, swenk ek uiteindelik af op ‘n grondpaadjie wat (volgens die kaart) in die algemene rigting van die graf loop. Om die ou-end afgedraai met nog ‘n nouer paadjie deur bosse, landerye, gehuggies en plaaswerwe. Uiteindelik afgekom op ‘n pagoda (hier kan mens kwalik enige plek gaan sonder om ‘n pagoda te sien). Die bordjie vertel dat dit die pagoda van Hyohyeon is wat dateer uit die 9de eeu en ongeveer 4.6m hoog is. Die pagoda lyk egter soos meeste ander Silla pagodas en het niks met die graf van Bopheung te doen nie…behalwe dat dit veronderstel is om in die omtrek van Bopheung se graf te wees.

Al begin die son al effe kopsak, dog ek dat ek so ver gery het, dat ek sekerlik nog bietjie verder kan soek. Ek het immers nie al die pad gery net om nog ‘n pagoda te sien nie! En so word my deursettingsvermoë beloon, toe ek uiteindelik die welkome bruin bordjie gewaar wat die paadjie na Bopheung se graf aandui. Nog ‘n styl paadjie berg se kant toe met die fiets en toe te voet nog ‘n styler paadjie die bosse in om uiteindelik Bopheung se gemanikuurde graf te ontdek, waar dit rustig tussen die geboë dennebome rus.

Koning Beopheung het geheers vir 26 jaar, vanaf 514-540. Hy word spesifiek onthou as die eerste Silla koning wat Boeddhisme as die amptelike geloof van Silla geproklameer het en daarna Heungnryunsa tempel laat bou het. In een van my vorige inskrywings vertel ek meer oor Heungnryunsa en die interessante aanloop tot die proklamering van Boeddhisme as amptelike geloof van Silla .

Gemeet aan die grafte van ander Silla konings, is hierdie graf besonder klein en nederig. Die graf is 3m hoog en maar 13m in omtrek. Koreaanse historici twyfel of hierdie werklik Beopheung se graf is, veral as sy verskeie prestasies in ag geneem word. Die feit dat hy Geumgwan Gaya (die belangrikste stadstaat binne die groter Gaya Konfederasie) oorwin en geïnkorporeer het, verskeie wette en ordinansies van krag gemaak het om die samelewing sosiaal te reguleer, ‘n kabinetstelsel daargestel het, Silla se eerste departement van verdediging geskep het en Boeddhisme as amptelike geloof gevestig het.

Om eerlik te wees, het ek al meeste van die grasgrafte in Gyeongju besoek en hulle verskil meeste van die tyd net marginaal van mekaar. En verseker is Bopheung se graf een van die minder indrukwekkendes wat ek nog gesien het. Maar die bevrediging lê nie noodwendig altyd in dit wat jy sien nie – dis die soeke na die grafte wat ek so baie geniet. Om nuwe paaie en plekke te ontdek, die geskiedenis daaragter te bestudeer en afgeleë plekke te vind waar ek andersins nooit sou uitkom nie.

“…people tend to see only the stubble fields of transitoriness but overlook and forget the granaries of the past into which they brought the harvest of their lives: the deeds done, the loves loved, and last but not least, the sufferings they have gone through with dignity and courage.

From this we may see that there is no reason to pity old people. Instead, young people should envy them. It is true that the old have no possibilities, opportunities in the future. But they have more than that. Instead of possibilities in the future, they have realities in the past – the potentialities they have actualized, the meanings they have fulfilled, the values they have realized – and nothing or nobody can ever remove these assets from the past.“

Victor Frankl in Man’s Search for Meaning

Die uitspeelwedstryde is verby en al 32 spanne wat volgende jaar in Suid-Afrika sake gaan uitspook, is bekend. Hier volg die lys, met die spanne se huidige FIFA-rangorde in (hakies). Groepwenners van die kwalifiserende rondtes word in kursief aangedui en voormalige Wêreldbekerwenners in vetskrif. Spanne wat al in ‘n halfeindstryd gespeel het, is onderstreep. Spanne wat al in eindstryde gespeel het, maar verloor het, het ‘n asterisks* by.

EUROPA:

• Spanje(1), Nederland*(3), Italië(4), Portugal(5), Duitsland(6), Frankryk(7), Engeland(9), Griekeland(12), Switserland(18), Serwië(20), Denemarke(26), Slowenië(33), Slowakye*(34)

AFRIKA:

• Kameroen(11), Ivoorkus(16), Nigerië(22), Algerië(28), Ghana(37), Suid-Afrika(86)

SUID-AMERIKA:

• Brasilië(2), Argentinië(8), Chili(17), Uruguay(19), Paraguay(30)

ASIË:

• Australië(21), Japan(43), Suid-Korea(52), Noord-Korea(84)

NOORD-en SENTRAAL-AMERIKA:

• VSA(14), Meksiko(15), Honduras(38)

OSEANIË:

• Nieu-Seeland(77)

Al bogenoemde spanne het al ten minste eenkeer vantevore vir deelname aan die Wêreldbeker gekwalifiseer, maar die volgende spanne kon nog nooit daarin slaag om verder te vorder as die eerste rondte nie:

• Algerië, Griekeland, Honduras, Ivoorkus, Nieu-Seeland, Suid-Afrika

Die voormalige wenners van die Wêreldbeker is:

• Brasilië (1958, 1962, 1970, 1994, 2002), ), Italië (1934, 1938, 1982, 2006), Duitsland (1954, 1974, 1990), Argentinië (1978, 1986) Uruguay (1930, 1950), Frankryk (1998), Engeland (1966)

Op grond van bogenoemde informasie kan mens seker dink dat jy reeds kan begin met tentatiewe voorspellings, maar baie hang saam van hoe die spanne groepsgewys geloot word vir die Wêreldbeker. Die loting vind op 4 Desember in Kaapstad plaas. Daarna kan mens dalk in die kristalbal begin loer…

Ek lees dikwels in die media en in die blogosfeer hoe daar kunstig gejongleer word met die term “Afrikaan”. Baie blankes (en veral Afrikaners) sien hulself as volwaardig Afrikaan en wil met alle geweld hulle selfdefinisie aan mede-landsburgers opdring. Daar is selfs diegene wat erkenning as Afrikaan skynbaar as hoër ideaal voorhou as bloot erkenning as Suid-Afrikaner. Is Afrikanerskap en/of Suid-Afrikanerskap bloot net nie goed genoeg nie? Waarom opsoek na nog ‘n etiket? Hoekom wil jy so graag as Afrikaan erken word? Waarom hierdie amperse Oedipuskompleks? Dink en tree jy op soos ‘n Afrikaan, is jou waardestelsel dieselfde, deel jy mee aan Afrika-kulture, tale, kosse, gelowe, danse, inisiasie, tradisionele troues ens.? Ondersteun jy enige van die historiese bevrydingsbewegings? Leef jy soos ‘n Afrikaan, of leef jy soos ‘n Europeër in Afrika (met die bykomende onrealistiese verwagting dat westerse standaarde in ‘n Afrika-land moet hoogty vier)? Die blote feit dat jy hou van potjiekos, braai, buitelewe en viertrekroetes maak nie van jou ‘n Afrikaan nie.

Maar selfs al sou jy kon voldoen aan al die kriteria om teoreties as Afrikaan te kwalifiseer, bly jou selfdefinisie steeds irrelevant. Hierdie irrelevansie word duidelik illustreer deur die feit dat jy bv. in die VSA nooit as ‘n Afro-Amerikaner beskou sal word nie (wanneer laas het jy iemand na Charlize Theron hoor verwys as ‘n “Afro-Amerikaner”?). Hou maar die internasionale media dop – daar is globale sensus dat Afrikane per definisie donkerkleurig is. En waar jy ook in die wêreld reis, hang monde oop van verbasing dat daar wit boorlinge uit Afrika kan kom.

Ek dink die situasie is duidelik: Dit gaan ten diepste oor jou velkleur en gevolglik hoe die huidige politieke elite, hulle volgelinge en die res van die wêreld jou beskou. Jy bly tog maar op die ou-end die setlaar, die voormalige onderdrukker wat nog geduld word, maar wat nooit onder die wanindruk moet verkeer oor wie se land Suid-Afrika nou eintlik is nie. Jy is en bly die objek waarop Afrikane hul historiese minderwaardigheidskompleks projekteer en waarop die westerse wereld hulle kolonialistiese skuldgevoelens stapel.

Jou velkleur en Europese afkoms diskwalifiseer jou nie slegs bloot daarvan om as Afrikaan erken te word nie, meer nog….jou stem en rol in Suid-Afrika word baie effektief geneutraliseer deur bloot die spoke van die verlede op te jaag en die populistiese mistasting subtiel (en soms minder subtiel) te verkondig dat blankes per definisie rassisties is (alle Duisters is immers Nazi’s, alle Moslems terroriste en alle Afrikane onnosel) Hierdie het by verre die maklikste, mees effektiewe en suksesvolste wyse geword waarop die regime blankes van legitimiteit stroop. Die realiteit is dat die donker skadu van apartheid altyd soos ‘n stank oor blankes en spesifiek Afrikaners sal hang en hulle kanse belemmer om ooit erkenning te kry as volwaardige Afrikane met ‘n rol om te speel. In hierdie verband blyk geen boetedoening ooit genoeg te wees nie. Die hart van die saak is dat die blanke, ondanks die feit dat hy geslagte lank reeds in Suid-Afrika woon, nooit sal aanvaar word as volwaardige Afrikaan wat kan beslis oor die lotgevalle van Suid-Afrika en/of Afrika nie. Meer as dit: blankes is by verre ‘n al hoe kleinerwordende minderheid en daarom is daar nog meer rede om hul te ignoreer. Hierdie loop van gebeure vind plaas ondanks die feit dat dit juis die blanke is wat die dun, wit lyn vorm tussen volwaardige derde wêreldstatus en die wankelrige instandhouding van standaarde. Verseker is daar stemme uit die geledere van Afrikane wat hierdie tendens uitwys en beveg, maar ongelukkig word hierdie stemme ontman deur hulle bloot af te maak as meelopers van rassiste (oftewel sg. coconuts ).

Hoewel ek nie sover sal gaan om mense aan te moedig om Suid-Afrika te verlaat nie, is ek verheug dat so baie Suid-Afrikaners geleenthede in ander lande aangryp om vir hulle aldaar ‘n beter toekoms te skep. Dit is immers oorspronklik hoekom die Europese setlaars die suidpunt van Afrika as tuiste gekies het. Die keuse wat individue maak om vir hulself ‘n beter toekoms te skep, moenie verkleineer word nie. Die geskiedenis van die mensdom, migrasie en die vestiging van nuwe volke is onlosmaaklik verbind tot die strewe na iets beters. En verseker is dit nie die “maklike” uitweg soos so dikwels verkondig word nie. Om uit jou gemaksone te beweeg, is deurlopend die moeiliker opsie.

Maar die realiteit is dat daar ‘n meerderheid is wat nie uit Suid-Afrika kan of wil padgee nie. En natuurlik is dit ‘n opsie om weens diverse persoonlike redes in Suid-Afrika aan te bly en in swak omstandighede die beste te doen wat jy kan. Maar maak dit dan vir jou makliker: hou op om teen die prikkels te skop. Besef oplaas dat Suid-Afrika ‘n Afrika-staat is met Afrika-probleme, Afrika-standaarde en middelmatigheid as maatstaf. Maak vrede hiermee…en met die feit dat jy nooit erkenning as Afrikaan sal kry nie. Jou vel is te lig en jou bagasie is bloot te swaar.

Gayasan (geproklameer in 1972) is een van die kleiner van Korea se stuk of 20 nasionale parke, maar nie noodwendig minder indrukwekkend nie. Die park is te vinde ongeveer ‘n uur se busrit vanaf Daegu en is veral bekend vir die feit dat Haeinsa- tempel hier geleë is.

Haeinsa dateer uit die 9de eeu en is opgerig tydens die heerskappy van Koning Aejang (800-809), die 40ste monarg van die Silla Koninkryk. Dit is ‘n UNESCO Erfenisgebied en nie om dowe neute nie. Want dis hier waar die Tripitaka Koreana bewaar word – die oudste en volledigste versameling Boeddhistiese skrifte in die wêreld. Dit is gekerf in Sjinese karakters op ongeveer 80 000 individuele houtblokke, gemaak van Koreaanse berkehout. Dit word gehuisves in die Janggyeong Panjeon, ‘n kompleks van geboue binne die tempelgronde. Die Tripitaka Koreana is een van die nasionale skatte waarop Korea baie heilig en trots is en dus word die geboue dag en nag bespied met geslotekring televisiekameras. Daar mag ook geen foto’s geneem word nie, maar ek is darem al by die tyd ‘n gesoute steelfotograaf.

Die kerf van Tripitaka Koreana het sowat 16 jaar geneem en is in 1251 voltooi tydens die heerskappy van Koning Gojong, die 23ste monarg van die Goryeo Koninkryk. Dit is in 1398 na Haeinsa gebring, waar dit sedertdien bewaar word. Haeinsa self sien soos meeste ander Koreaanse tempels daaruit, maar dis die ligging van die tempel in Gayasan wat dit so spesiaal en die moeite werd maak om te besoek.

Dis juis in die herfs wat Gayasan tot sy volle reg kom en ‘n bondelose kleurespel tentoonstel, wat jou na jou asem laat snak. Dis ‘n natuurskouspel wat enige mensgemaakte skouspel laat vervaal.

Tydens herfs vertoon Gayasan eindelose kreatiwiteit wat in nimmereindigende skakerings vanaf God se palet drup. Kleure van dieprooi; pastelle van geel tot goud; wisselende weergawes van oranje; skakerings van bruin tot oker. Die verskeidenheid skakerings is as’t ware so groot en divers dat dit haas onmoontlik is om raak te beskryf. In die bome is daar ‘n swetterjoel voëls wat luid saamdoen aan die fees van kleur. Byvoeglike naamwoorde raak bloot ontoereikend. En deurentyd besef mens die ironie dat juis hierdie weergalose visuele simfonie die sterwensuur van die somer aandui.

Ek kan sekerlik nog baie gedagtes pen oor die emosies wat die ervaring in Gayasan in my wakker gemaak het, maar ek voel dat my woorde reeds nie reg laat geskied aan die ervaring en die beelde wat ek hier plaas nie. Want dis einde ten laaste niks minder as Godskuns wat ver buite die sfeer van aardse woorde bestaan.

NS: En nou laat ek herfs gaan…staal myself vir die vaalheid van winter…met die hoop dat sporadiese sneeu tog die eentonigheid sal breek.

Hyundai het al ‘n ver pad gevorder sedert 1967 toe hierdie motormaatskappy in die lewe geroep is. Tans is Hyundai (wat die Kia-handelsmerk insluit) die vierde grootste motorvervaardiger in die wereld in terme van jaarlikse motorverkope(naas Toyota, General Motors en Volkswagen ).

Jare terug het mense vir jou gelag en snedige aanmerkings gemaak, sou jy ‘n Hyundai bestuur. Dan het jy hom ook maar so sku-sku uit die motorhuis getrek. Om eerlik te wees, was die eerste Koreaanse motors waarmee ekself kennis gemaak het, maar swakkerig afgewerk en nie op die standaard wat mens aan gewoond geraak het van Europese en Japannese vervaardigers nie. Die goed was effe blikkerig en raserig. Die motors se kwaliteit het deur die jare egter dramaties verbeter en deesdae lag mens nie meer vir Hyundai nie. Motor-entoesiaste en die motormedia is dit eens dat Hyundai nou op gelyke voete saamgesels met die res van die motorwereld. Dit is bevestig toe Hyundai se luukse Genesis verlede jaar aangewys is as Noord-Amerikaanse Motor van die Jaar. Kort daarna het Hyundai die aantreklike Genesis Coupe bekendgestel, wat eweneens geesdriftig deur die kritici ontvang is.

Hyundai se mees onlangse toevoeging tot sy stal, is die aantreklike nuwe Hyundai Sonata. Hoewel die nuwe Sonata eers volgende jaar in meeste oorsese markte vrygestel gaan word, is die motor reeds algemeen te sien op die pad hier in Korea. Ek dink die nuwe model is in terme van stilering ‘n reuse verbetering op die ou Sonata en definitief beter om na te kyk. Die Sonata is in ‘n 4-silinder 2.0 liter en 2.4 liter beskikbaar, asook ‘n 3.5 liter V6. Sy prys in Korea wissel tussen R150 000 en R180 000 (teen die huidige Rand-Won wisselkoers). Die motor is aansienlik groter as die vorige geslag Sonata en in alle eerlikheid ‘n bietjie groot vir my – ek verkies klein, blitsige motors. Die motor bly egter aantreklik en behoort strawwe kompetisie te bied in sy klas, veral in die mededingende Amerikaanse mark.

Nou die aand, toe ek weer by ‘n busstop staan en kyk na die elektroniese bord wat aandui dat my bus nog 3 min. ver is, besef ek opnuut hoe gestroomlyn Korea se stedelike busstelsel is en, inderdaad, hulle hele openbare vervoerstelsel.

Hierdie elektroniese borde is reeds in gebruik in al die groter stede en is ook besig om uitgebrei te word na kleiner stede en dorpe. Die bord vertoon al die inligting wat jy nodig het, asook die weervoorspelling en ‘n klein televisieskerm waarop tv-programme en/of advertensies vertoon woord. En as die bus se volgende stop die stop is waar jy wag, verdwyn die aangeduide minute en word dit vervang met ‘n glimlaggesig.

Die aanduiding van die presiese tyd wat die bus gaan vat om by jou busstop uit te kom, vergemaklik mens se reis, aangesien jy nog op die laaste ‘n paar goed kan doen, as jy sou sien jy het nog tyd om mee te speel.

Die stedelike busse en interstedelike busse is ook eentonig reelmatig op tyd. Ditto vir die treine en moltreine. Oor die algemeen is die hele openbare vervoerstelsel in Korea ontsettend effektief, vinnig, veilig en goedkoop. Daar is in der waarheid bitter min plekke in die land wat jy nie met openbare vervoer kan bereik nie. Jy kan dus in geheel sonder ‘n voertuig van jou eie oor die weg kom. Dis hierdie totale en veilige onafhanklikheid van beweging wat mens ontsettend mis wanneer jy weer die dag in Suid-Afrika kuier.

Ek het myself reeds baie afgevra hoekom herfs my gunsteling seisoen is. Ek het tot die slotsom gekom dat herfs daardie seisoen is wat die beste reflekteer wie ek is, of ten minste wat ek streef om te wees.

Die herfs bring ‘n bepaalde rustigheid en vrede. So asof die natuur, na die ekstreme hitte, asem skep en vir ‘n oomblik stilstaan; amper of die natuur skielik in stadige aksie beweeg. Anders as die ongemaklike temperature van die somer en winter, is herfs gematig. Herfs is subtiel, genuanseerd, en omsoom ‘n tipe misterie wat ontbreek by enige van die ander seisoene. Selfs met die indrukwekkende kleurespel wat so opvallend is in Korea, behou herfs ‘n bepaalde waardigheid, gestroop van die uitbundige ekshibisionisme so tekenend van die lente .

Dis die koeler korter dae, die wye blou lug, die goudryp ryslande, die stadig verkleurende bome wat mens weer tot stilstand dwing en vir jou ruimte skep om jou eie gedagtes te orden; momenteel dit te verberg van die alledaagse geraas. Dis ‘n seisoen wat weer waardering bring vir die voorreg om net te wees.

Maar dis bowenal ‘n inspirerende en geborge halfweghuis waar jy kan rus en voorberei vir die ongenaakbaarheid van die komende winter. En nerens vind ek hierdie halfweghuis so helend as hier waar ek tans woon nie.