Boer in Ballingskap

Epik High - One MV (full version)

Hierdie is ‘n baie gewilde hip-hop groep in Korea (ek vermoed die groep het dalk hulle eie naam verkeerd gespel…). Aanvanklik het ek nie so baie van hierdie song gehou nie, maar dit het op my gegroei. Ek hou veral van die ritme en ek dink die video is heel kykbaar.

So af-en-toe, is ek darem gelukkig om ‘n Kaapse wyntjie hier in die vreemde raak te loop. Hierdie keer was ek aangenaam verras om af te kom op KWV se Golden Kaan Shiraz 2006. Die Golden Kaan reeks is een van KWV se grootste uitvoerreekste en is gemik om in dieselfde liga mee te ding as suksesvolle internasionale handelsmerke soos die Aussies se Jacob’s Creek en Yellow Tail reekse.

Die wyn se kleur is uitlokkend dieprooi met robynkleurige rante. Die neus van die wyn laat jou met geen twyfel oor watter kultivar hier ter sprake is nie. Jy word openlik gekonfronteer deur ‘n peperige, speseryagtige karakter. Daar is elemente van koljander en biltong te bespeur, asook fyn nuanses van bloekom. Nie te kompleks nie, maar ten minste is die geure kultivarspesifiek.

Hierdie geure volg deur op die palaat. Die wyn het sagte tanniene, maar ‘n effe skerp kant. Die alkohol pla en dis asof dit nie so lekker geintegreerd is met die res van die komponente nie. Houtkarakter is hoofsaaklik afwesig, hoewel die wyn moontlik tog skrikgemaak is met ‘n paar vlokkies hout. Die nasmaak is beperk en laat geen blywende indruk nie.

Opsommenderwys is daar niks verkeerd met hierdie shiraz nie. Dis ‘n lekker eenvoudige wyn om op die oomblik te geniet en nie veel verder oor te filosfeer nie. Prysgewys dink ek tog dat etlike Australiese en Chileense wyne ‘n aangenamer drinkervaring bied teen ‘n laer pryspunt (die Golden Kaan se prys was die ekwivalent van ‘n stewige R112.00)* Ek is ook nie so seker of die etiket en die naam van die wyn so ‘n groot wenner is nie.

Maar vergeet nou maar eers wat ek hier geskryf het…gaan gooi gou ‘n lekker tjoppie en ‘n stukkie boerewors op die kole, trek die kurk en geniet die wyntjie hoe hy bedoel was om te geniet.

* Yellow Tail Shiraz kos bv. die ekwivalent van R103.00, terwyl die Gracia de Chile reeks hier goeie waarde vir geld bied teen R94.00.

Tydens die periode van die drie koninkryke in Korea (57vC-668nC), was die Silla koninkryk (57vC-935nC) die laaste van die koninkryke wat Buddhisme as geloof aanvaar het. Hoewel Buddhisme op daardie stadium reeds menige volgelinge in Silla gehad het, was meerderheid van die bevolking lojale aanhangers van sjamanisme (tradisionele aanbidding van geeste). Koning Beopheung (23ste monarg van Silla) wat die troon in 514nC bestyg het, was egter vasberade om Buddhisme Silla se staatsgeloof te maak. Maar hoe sou hy te werk gaan om die invloedryke adelikes (omtrent almal sjamaniste) te oorreed?

Park Inchadon, verlangse familie van Beopheung en deel van sy administrasie, tree na vore, asof gestuur. Park het die koning gevra om hom om die lewe te bring ten aanskoue van die adelikes, want slegs dan sou hulle instem om tot Buddhisme te bekeer. Beopheung het egter die versoek geweier. Tog staan hy in 527nC Park se versoek toe om die eerste Buddhistiese tempel in Silla te begin bou. Om die tempel te bou, het Park die bome van ‘n woud wat as heiilig beskou is deur die sjamaniste, afgekap. Die adelikes was baie ontsteld en het Beopheung versoek om onmiddellik Park te beveel om die bouwerk te staak. Hy het ook besef sy koningsgesag is op die spel en het onmiddellik vir Park ontbied. Voor die adelikes het hy Park se teregstelling beveel en laasgenoemde se kop is op die plek afgekap. Volgens oorlewering het daar nie bloed uit Park se nek gespuit nie, maar melk. Daar was ‘n groot aardbewing, die lug het donker geword en duisende blomme het uit die hemele begin neerval. Hierdie tekens het die adelikes en talle ander sjamaniste oortuig dat hulle hulself tot Buddhisme moet bekeer.

Daar is voortgegaan met die bou van Heungryunsa tempel en dit is in 544nC voltooi. Vandag staan die klein gerestoureerde tempel steeds trots in Gyeongju . ‘n Baie opvallende kenmerk van die tempel, is die besonderse muurskilderye aan die buitekant, een wat duidelik Park se teregstelling uitbeeld. Die tempel is werklik pragtig, met ‘n kaleidoskoop van kleure wat die gebou versier. Dit is die oudste tempel in Gyeongju en een van die oudstes in Korea.

My goeie vriend, Johan, verwys altyd so eufemisties na sy gedigte as “rympies”. Nou-ja, ek lag maar altyd, want sy verse is soveel meer as net blote “rympies”. Dit is skrywes wat my so dikwels ver wegvoer en laat verlang… Hierdie is nog ‘n voorbeeld van ‘n gedig oorlopens toe vol van atmosfeer:

Berlin (east) Winter

(2nd hand bookshop in Karl Marx Allee)

alone like many times before

I was

that day was

waiting

near the wall

in Karl-Marx Allee

near

the scab that crawled

through that berlin day

those blistery blue and grey

berlin days that were

dark with death and loneliness

except for you

your body crazed like old porcelain in the cold

your eyes that kept the life in me warm when all around was old

and dead

and cold like last nights fire

you whom I’ll miss for ever

(c) Johan Horn

Nav Nikita * se kommentaar, het ek gaan sit en wonder of die lente in Korea nou werklik mooier is as op ander plekke; spesifiek die RSA. Nee, ek dink nie so nie. Ek dink net dat dit hier in Korea so ‘n dramatiese indruk maak omdat die winters so bitter vaal en totaal kleurloos daaruitsien (afgesien van die sneeu). Ewenwel, hier is nog ‘n paar lukrake kiekies…

* http://boerinballingskap.wordpress.com/2008/04/17/lente/#comments

De hemel duurt maar even … Stef Bos

Die lied is vir my beide pragtig en hartseer. Dit omsluit vir my so mooi die ontnugtering van ouerword en die stryd om steeds aan mens se geloof te bly klou…

Imhaejeon (ook bekend as Anapji) is in die jaar 674nC deur Koning Munmu* (30ste monarg van die Silla-dinastie) tot stand gebring. Hierdie area het deel uitgemaak van die groter Wolseong Kasteel, wat vir baie lank die setel was van die Silla konings. Koning Munmu het ‘n bestaande moeras omskep in ‘n pragtige dam. Rondom die dam het hy talle indrukwekkende geboue opgerig en die tuine gevul met eksotiese plantsoorte, skaars voelsoorte en vreemde diere. Die doel van Imhaejeon was om ‘n kuierplek vir die koninklikes te skep, waar belangrike gaste onthaal en getrakteer is en feestelike bankette gehou is. Volgens oorlewering is dit ook die plek waar die laaste Silla koning, Gyeongsun, die amptelike oorgawe aan die Goryeo Koninkryk (918-1392) onderteken het.

Imhaejeon is in 1975 gerestoureer, maar slegs enkele van die oorspronklike 26 geboue kon ten volle herbou word. Die dam is ook weer tot die oorspronklike grote herstel. Tydens die restourering is meer as 30 000 artefakte opgegrawe. Hieronder was ‘n groot roeiboot van hout waarop die koninklikes en gaste die dam bevaar het. Hierdie boot is die oudste boot (in oorspronklike vorm) wat al in Korea ontdek is. Die dam het lank as Wolji (”Moon Pond”) bekendgestaan, maar is honderde jare later later herdoop tot Anapji (”Pond of Geese and Ducks”). Ten spyte van die sorgvuldige restourering, bly dit egter slegs ‘n skadu van wat dit oorspronklike was.

Imhaejeon is op die mooiste gedurende die aand, wanneer honderde ligte die area in ‘n sprokiesboek-prentjie verander. Mens kan jouself net indink hoe lekker die konings, adelikes en lakeie hier gekuier het. Inderdaad ‘n romantiese rendezvous vir die komende warm somersaande…

*Hierdie is die enigste Silla koning wat in die see begrawe is. Lees hier meer oor hom:

http://boerinballingskap.wordpress.com/2007/08/05/voete-in-die-oos-see/

As jy weer kyk, is die vaal van die winter verby…

Dit word bietjie vroeer lig en effens later donker. Die temperatuur is aanvoelbaar warmer en die aande nou soel. Die lelike droe takke spruit, asof op bevel, duisende groen spriete. Die kersiebloeisels ontplof in ‘n witpienk kleurespel.

Oral word jy omsingel deur sensoriese skakerings kleur. ‘n Amper tasbare gees van afwagting en hoop vul die lug. Onwillekeurig word jy meegesleur deur die euforie. Die aarde vier fees…

…dis lente in Korea.

* Vir nog prosa en pragtige foto’s van die lente hier, lees gerus:

http://kaalvoetinireen.wordpress.com/2008/04/15/prentjie-mooi/

Ek het die voorreg gehad om vir ‘n volle maand terug te keer na my geboorteland om die mense wat ek liefhet weer te sien en kwaliteit-tyd saam met hulle te spandeer. Dit was ‘n maand van gasvryheid, lekker kuier, kos, wyn, lieflike weer en ongelooflike natuurskoon. Uit die aard van die saak het ek dit baie geniet, maar tydens my sabbatsreis na die Suidand het ek ook lukrake waarnemings gemaak, wat ‘n onwillekeurige gegewe raak as mens so lank in die buiteland en in ‘n heeltemal vreemde kultuur woon. Die volgende is ‘n reeks sporadiese waarnemings wat ek gemaak het, gebaseer op die feit dat ek tans woonagtig is in Korea. Meeste van hierdie waarnemings het dus my verblyf in ‘n vreemde land as vertrekpunt, maar ek spreek nie die mees ooglopende verskille (openbare vervoer, internetspoed, ens.) aan nie. Wat het my dus opnuut opgeval van hierdie land wat ons “Suid-Afrika” gedoop het en wat ons (soms?) steeds as ons Vader/Moederland beskou?

Dis die MOOISTE land…moontlik die mooiste in die wereld! En dis ondebateerbaar! Die Suid-Afrikaanse natuurskoon was nog altyd en sal altyd asemrowend wees. Omdat die Kaap my heimat is, is ek bevooroordeeld oor die Kaap, maar ek erken dat ook ander dele van die RSA (Drakensberge, Mpumalanga, Oos-Vrystaat ens.) asemrowend is.

Die RUIMTE wat mens in die RSA vind is fantasties! Ek dink nie Suid- Afrikaners besef die voorreg van ruimte nie. Huise met erwe en soveel plekke wat ‘n wegkomkans bied om te gaan stap, kamp, fietsry, visvang en allerhande ander aktiwiteite te beoefen. Veral in die Kaap hoef mens nie ver te reis om juwele van stilte en natuurskoon te bereik nie, sonder dat ‘n skare mense dit met jou deel.

Aansluitend by bogenoemde, is die BUITELEWE-LEEFSTYL en wonderlike weer van die RSA se grootste pluspunte. Ek het veral die buite-kuiers rondom braaivleis-vure (iets wat in die Ooste ongekend is) baie geniet. Dis die buite-kuiers en avonture wat die lewe in die RSA so genotvol maak vir my. Om buite te kan wees, ruimte te ervaar en die hemelruim besaai met sterre te sien, is fantasties!

Ek het dit my sending gemaak om soveel kwaliteit SUID-AFRIKAANSE WYNE as moontlik te drink en ek was (soos voorheen) beindruk. Steeds bied RSA wyne wereldgehalte kwaliteit teen billike pryse. Ek is ‘n volslae Sauvignon Blanc verslaafde en dus was meeste van die wyne wat ek probeer het, Sauvignon Blancs (aangesien hierdie kultivar so skaars soos hoendertande in Korea is - en as jy gelukkig is om dit op te spoor, is dit gewoonlik van Nieu-Seeland en peperduur). Ek het letterlik tientalle Sauvignon Blancs probeer, maar sonder graag drie uit wat ‘n blywende indruk op my gemaak het, nl. Nitida 2007 (Durbanville). Chamonix Reserve 2007 (Franschhoek) en Thelema Sutheland 2007 (Elgin). Hierdie wyne was vir my kompleks, verfrissend en het dit beliggaam wat ek in ‘n Sauvignon Blanc soek.

SUID-AFRIKAANSE KOSSE is oor die algemeen baie lekker, maar ongesond. Synde ek al ontrekkingsimptome begin kry het vir skaaptjoppies en boerewors, moet ek erken dat ek die hele braai-ding oordoen het. Ek het tjops, sosaties, wors ensomeer ge-eet totdat ek nie meer kon nie! Die driekeer wat ek snoek gebraai het, was ‘n welkome afwisseling. Saam met hierdie en al die ander smullekker kosse wat ek in die RSA geniet het, moet ek erken dat Suid-Afrikaanse kos oor die algemeen BAIE smaaklik is. Maar…ek het dit ook baie ongesonder gevind as die Oosterse dieet. Suid-Afrikaners eet oor die algemeen baie ryker kos en verseker BAIE meer vleis as die Oosterlinge. Nou dat ek terug is in die Ooste, doen ek maar getrou my Miyoguk (seegras-sop) en ek voel sommer al reeds weer gesonder. Vir die heel eerste keer in my lewe het ek begrip gekry vir vegetariers.

DIENSLEWERING in die RSA is swak. Synde in die openbare sektor of privaatsektor, is dienslewering sub-standaard. So dikwels in ‘n supermark, bank, restaurante of enige ander instelling, kom dit voor of die persone wat veronderstel is om diens te lewer, jou mooi laat verstaan dat jy nie juis geregtig daarop is nie en dat hulle jou eintlik ‘n guns doen. Ditto vir die enkele call centres wat ek moes skakel tydens my kuier in die RSA. My ervaring van dienslewering in Korea staan in skrille kontras.

Oppervlakkig gesproke was die RSA vir my steeds soos ek die land laas agtergelaat het. Ek is eerlik as ek se dat ek persoonlik GEEN OOGLOPENDE AGTERUITGANG beleef het nie en (inteendeel) verslae gestaan het oor die vooruitgang (nuwe geboue, paaie ens. wat gebou word.) Hoewel ek net in die Kaap en Gauteng was, kon ek nie tekens sien van die agteruitgang van infrastruktuur nie. Ek besef egter dat baie van hierdie ontwikkelinge versiersuiker is wat gerieflikgewys onderliggende langtermyn tekortkominge bedek. Ek is nie so naief om te dink dat agteruitgang nie voorkom nie. Miskien was ek bloot net nie in dele van die land waar agteruitgang meer skreiend vertoon nie.

Die RSA se DRAMATIESE KLASVERSKILLE het my dadelik opgeval. In Korea ry omtrent driekwart van die bevolking Hyundai’s en Kia’s en hulle bly almal in eenderse wolkekrabber woonstelgeboue. Korea het ‘n groot middelklas en die elite en arm klas in Korea is betreklik klein. Motors en huise is dus nie juis statussimbole nie. In die RSA verskil dit drasties. In lyn met ander Afrika-state, is die RSA se middelklas klein, die elite-klas nog kleiner en die arm klas enorm groot. Sou jy na die motors en huise van mense in die RSA kyk, kom jy gou agter dat daar obsene groot verskille bestaan tussen radelose armoede en byna pornografiese rykdom onder die elite-klas. Motors en huise is baie visuele statussimbole in die RSA en tot kotsenswaardig toe so! In hierdie opsig het die RSA ‘n ekstreme skisofreniese karakter. Die RSA se Gini -koeffisient* (wat ongelykhede aandui) is .578 - een van die hoogstes in die wereld en in Afrika. (vgl Ghana .408, Suid-Korea .317 en Duitsland .283). Ek het intussen verneem dat die RSA se Gini-koeffisient* op .72 staan en tans die hoogste in die wereld is.

Ek het (deur verskeie gesprekke met vriende/familie/kennisse) tot die besef gekom dat EMIGRASIE uit die RSA hoofsaaklik neerkom op emigrasie uit Gauteng na die buiteland. Volgens die SAPD is 75% van alle gewelddadige misdaad in die RSA, in Gauteng en KwaZulu-Natal gekonsentreer. Dit was my ervaring dat meeste Afrikaners wat emigrasie oorweeg, Gautengers is. Hulle eerste opsie is om in die Kaap werk probeer werk vind, maar as dit nie slaag nie, emigreer hulle eerder na ‘n vreemde land, as om in Gauteng aan te bly. Meeste euro-afrikane woonagtig in Gauteng is aansienlik negatiewer oor die RSA se toekoms as hulle ewekniee in die Kaap. Om die waarheid te se, het ek met niemand in die Kaap te doen gehad wat dit ernstig oorweeg het om te emigreer nie. Dis hier waar die skisofrenie van die RSA weer na vore tree. In sommige woonbuurte is jy te bang om net buite te sit en braai, in ander dele van die land slaap mense steeds met hulle deure oop en wonder waaroor die hele bohaai oor misdaad nou eintlik gaan…Bygese, daar is baie mense wat “na binne” emigreer en dis algemeen om te hoor: “Ek lees nie koerante nie en kyk/luister nie nuus nie, want dit maak mens net negatief”. Hierdie mense vind meestal hulle sekuriteit en identiteit in hulle materiele rykdom en dit kom voor of hulle nie werklik omgee vir enige kwessies in die RSA of die langtermyn toekoms nie.

Die algemene GEMOEDSTOESTAND onder euro-afrikane in Suid-Afrika is pessimisties…of ten minste “versigtig” pessimisties. Hulle is nie meer seker oor hulle eie toekoms of die van hulle kinders nie. Ek was gelukkig om ‘n kragonderbrekinglose vakansie in die RSA te he, maar almal het my vertel van hoe erg die kragonderbrekings nou eintlik was en dat dit weer gaan kom. Tog het ek ook vele mense ontmoet wat beweer het dat hulle nog nooit regtig deur die kragonderbrekeings geraak is nie (veral in sekere dele van die Kaap). Maar afgesien van Eskom, misdaad, stygende pryse en regstellende aksie, het dit my voorgekom asof euro-afrikane in Suid-Afrika steeds ‘n lekker lewe lei. Hulle ry oor die algemeen redelik nuwe en luukse voertuie, hulle eet lekker kos, drink duur drank en gaan op hulle eindelose 4×4 wegbreke Oorsese vakansies bly ook nie uitgesluit nie. Daar is ‘n gekla en ‘n gekerm, maar materialisties is euro-afrikane nog baie goed daaraantoe. Ondanks al die negatiwiteit is die witbrood nog styf onder die arm vasgeknyp…

Bogenoemde kitswaarnemings is subjektief en gebaseer op beperkte interaksie binne ‘n beperkte tyd. Ek wil nie beweer dat ek blind is vir die groterwordende krake in die fasade nie. Ek wil nie beweer dat die saad vir vernietiging nie reeds gesaai le op die Suid-Afrikaanse landskap nie. Gewelddadige misdaad bly ‘n gruwel en ‘n oneffektiewe staatsdiens ‘n steen-des-aanstoots. Ek wil egter beweer dat dit nie so sleg gaan met die RSA as wat dit nog kan gaan nie. Ek sluit nie die moontlikheid uit dat dit kan en moontlik gaan gebeur nie, maar op hierdie stadium is Suid-Afrika egter nog lank nie ‘n “tweede Zimbabwe” nie. Ek glo Suid-Afrika het steeds geweldige potensiaal en ek sou graag ‘n daadwerklike bydrae wou lewer tot die opbou van my geboorteland. Ek gaan egter voort met my ballingskap en bly halsstarrig om terug te keer na ‘n land waar lewe min werd is en jou inherente vermoeens, kwalifikasies en ervaring ondergeskik gestel word aan die biologiese pigmentasie van jou vel. Om tans in ‘n samelewing te woon waar middelmatigheid verfoei word, waar respek vir menselewens ‘n gegewe is en geweldadige misdaad (vir alle praktiese doeleindes) afwesig is, is ‘n bykomende ‘n bonus…

*Gini-koeffisient: 0 is volkome gelykheid in die samelewing en 1 volkome ongelykheid. 

Die tyd het gekom om vir ‘n wyle die blogpen neer te le, my kompas te kalibreer en die pad te vat. Die kuberkontak is noodsaaklik en vermaaklik, maar bly onderliggend onbevredigend. Dis weer tyd vir vlees-en-bloed kuiers met die mense wat ek liefhet. Verskoon my dus vir ‘n tydjie. Ek sal weer terug wees…

Anyonghee keseyo!