Die Verbode Stad (sedert 1925 ook bekend as die Paleismuseum) is sekerlik die bekendste landmerk in Beijing waar dit net noord van Tiananmenplein (self die grootste plein in die wêreld) lê. Hierdie indrukwekkende stad (want dit is per definisie ‘n stad binne ‘n stad) was vir vyf eeue die setel vanwaar die keisers van die Ming-en Qing Dinastieë Sjina regeer het. Altesaam 24 keisers van beide die Ming- en Qing Dinastieë het in die Verbode Stad gewoon tot en met die laaste keiser, Keiser Xuantong (heers 1908-1912, beter bekend Puyi) in 1924 beveel is om die Stad te verlaat (die Qing Dinastie is reeds in 1912 deur republikeine tot ‘n val gebring, maar as toegif het hulle Xuantong vir nog 12 jaar daar laat woon).
Die oorspronklike kompleks van geboue is tussen 1406 en 1420 opgerig deur Keiser Yongle (3de monarg van die Ming Dinastie, geheers van 1402-1424) toe die keiser besluit het om Sjina se hoofstad vanaf Nanjing na Beijing te skuif. Teen 1644 is groot dele van die Verbode Stad vernietig in die gevegte wat die Ming Dinastie tot ‘n val gebring het. Die Qing keisers het egter ‘n punt daarvan gemaak om die Stad tot sy voormalige glorie te herstel. Teen die einde van die 17de eeu is die Stad ten volle herstel onder Keiser Kangxi (3de monarg van Qing, geheers vanaf 1662-1722) en onder Keiser Qianlong (5de monarg van Qing, geheers vanaf 1735-1796) is die stad noemenswaardig uitgebrei. Sedert die einde van die 18de eeu het die Stad byna onveranderd gebly en staan steeds soos mens dit tans sien.
Reeds sedert 1925 is die Stad nie meer verbode nie. Nadat Keiser Xuantong vrywillig verplig is om die Stad te verlaat, is dit amptelik as die Paleismuseum herdoop en as bewaringsarea oopgestel vir die publiek (voorheen mag niemand die Stad binnegegaan het sonder toestemming van die keiser nie). Bernardo Bertolucci se epiese The Last Emperor was die eerste fliek ooit wat binne die Stad verfilm is. Hoewel ek hierdie meesterstuk reeds twee keer gekyk het, gaan ek ‘n punt daarvan maak om dit weer te sien, synde dat ek nou self die plek kon besoek het waar dit verfilm is. Die fliek gaan spesifiek oor Keiser Xuantong se gebeurtenisvolle lewe en sluit die uitbeelding in van sy latere verraaiersrol rol as ‘n Japanese marionetkeiser in die verowerde provinsie van Mantsjoerye (deur Japan herdoop tot Mantsjoeoku).
Vir enige besoeker is die Verbode Stad oorweldigend asemrowend en indrukwekkend. Die Stad beslaan in totaal 720 000 vierkante meter; daar is in totaal 980 geboue en ongeveer 8 700 vertrekke (die storie van 9 999 vertrekke is slegs ‘n mite). Die ringmuur om die Stad is 8m hoog en buite die muur is daar ‘n 52 meter wye mout wat gemiddeld 6 meter diep is. Amper nodeloos om te noem, is hierdie die grootste paleiskompleks in die wêreld, asook die grootste versameling historiese houtgeboue in die wêreld. Alles in ag geneem, is dit eintlik half vreemd dat die Verbode Stad eers in 1987 as ‘n Wêrelderfenis-gebied verklaar is.
Die geel dakteëls van die geboue val dadelik op (hoewel dit op die dag van my besoek wit gekleur was deur die sneeu). Dis nie om dowe neute nie, want geel was tradisioneel die kleur van die keiser in Sjina. Die keiser se hooftroon was gesetel in die sg Saal van Opperste Harmonie (Taihe Dian), wat die grootste en mees majestueuse gebou is in die Verbode Stad. Dis ook die grootste staande houtgebou in Sjina. Hierdie gebou was tydens die Ming en Qing Dinastieë die hoogste gebou in Beijing en volgens wet mag geen ander geboue hoër gewees het nie. Hoewel dit bitter moeilik is om uitsonderings te maak, is ander geboue wat vir my imposant was oa die Pawiljoen van Aangename Klanke (Changyinge) – die grootste teater binne die verbode Stad, asook die Paleis van Hemelse Rynheid (Qianqing Gong), geleë net noord van die Paleis van Opperste Harmonie .
Daar is so baie om te sien binne die Stad, dat dit haas onmoontlik is om die visuele ervaring in woorde te omskep. Daar is geweldig baie geboue, verskillende paleise, vermaaklikheidsareas, sale, aanbiddingsplekke, tuine, poorte, pawiljoene, hekke, binnehowe ens. met soveel verskillende name dat mens dit bloot net nie kan onthou nie. Deur die hele Stad is daar honderde en honderde meters marmer (seepglad met die sneeu) en kunstige afbeeldings van drake en fenikse, kleurryke mure en groot bronsleeus. Die tuinlandskap van klip in die Imperiale Tuin (Yuhuayuan) is veral indrukwekkend met die verskillende pawiljoene, ou sipres- en dennebome en pragtige brons wierookbranders. Wat veral opval, is die pragtige, gedetailleerde argitektuur, die reuse rooi houtdeure met brons en die geglasuurde keramiek wat orals op die mure aangebring is. Veral die sg. Nege Drake Muur het ‘n blywende indruk op my gelaat.
Binne die stad is daar ook talle geboue wat as museums dien en waar artefakte van vervloë dae aanskou kan word. Dit sluit in geskrifte, pragtige keramiek, jade ornamente en bronsware. Die indrukwekkendste hiervan vir my was die Saal van Horlosies. Hier word pragtige kunswerke tentoongestel, wat al die unieke horlosies insluit wat die keisers van die Qing Dinastie laat invoer het van oa Engeland en Frankryk. Daar is ook pragtig gedetailleerde horlosies wat Sjinese horlosiemakers gemaak het vir die koninklike hof en dis duidelik dat die Europese styl van horlosies hulle geweldig beinvloed het.
Sjina het geglo dat die keiser die hemelse regeerder is wat die hele wêreld regeer met die mandaat van die hemel (die tradisionele geloof in Sjina het spesifiek na die hemel verwys en nie na ‘n god of godheid nie). Gedurende 1793 het Keiser Qianlong trots aan ‘n Britse diplomaat verklaar dat die Qing se hemelse keiserryk alle state in die wêreld regeer en dat alle state hulself aan die keiser behoort te onderwerp. Die geloof in die keiser as hemelse regeerder van die aarde word goed weerspieël in hoe grandioos en majestueus die Verbode Stad in werklikheid is.
Die Verbode Stad is veel, veel groter en indrukwekkend as wat ek dit my ooit voorgestel het en selfs een volle dag is amper nie genoeg om hierdie historiese kompleks na reg te in te drink nie. Dis net te groot en te oorweldigend veel. Self het ek seker maar so effe oor die helfte van die hele kompleks te siene gekry. Sommige dinge in die lewe oorrompel jou eenvoudig en vertoon die beperkinge van beide jou woordeskat en jou kognitiewe raamwerk. Die Verbode Stad is so ‘n plek.
Een van Italië se wyngeheime is te vinde in die minder bekende wynstreek van Puglia op die sg. hak van Italië. Waar oa Toskane se sg “Super Tuscans” (dink Tignanello) en Sangiovese-gebaseerde Chianti, asook Piedmont se Nebbiolo-gebaseerde Barolo en Barberesco aan die voorpunt is van Italiaanse kwaliteitwyne se aanslag op wêreldmarkte, is Puglia (ook bekend as Apulia) amper ‘n nagedagte. Maar in Puglia word pragtige wyne van die minder-bekende Primitivo kultivar gemaak. Laasgenoemde deel blykbaar DNA met die sonderlinge Zinfandel van Noord-Amerika en dit word vermoed dat Primitivo oorspronklik van Kroasië afkomstig is. Hoe dit ookal sy, Primitivo sorg vir warm, volmondige, lekker drinkbare wyne, sonder skerp tanniene. Dalk sonder die uitsonderlike karakter van Chianti of Barolo , maar eweneens aangename wyne wat selde teleurstel. En natuurlik ook aansienlik goedkoper as eersgenoemdes.
Lanklaas het ‘n wyn in hierdie prysklas my so beïndruk. Op die neus vind jy ‘n mélange van ryp framboos, kaneel en kakao. Dit is inderdaad ‘n uitlokkende, donker, speseryagtige neus. Voorwaar ‘n wintersneus met warm geure. Die wyn borduur voort op die palaat: Mondvullend met sagte tanniene. Vol op die palaat, baie drinkbaar met lieflike geure van dadels en pruimedante en donker sjokolade op die lang nasmaak. Pragtige gebalanseerde mondvol lekkerkry. Dis werklik ‘n wyn wat ek in ‘n hoër prysklas sou verwag het. Baie, baie sappig, lekker en verseker bloggenswaardig. ‘n Koswyn wat verkieslik met vleisbredies gekombineer moet word. (Vir iets verlangs dieselfde in Suid-Afrika, probeer ‘n Blaauwklippen Zinfandel …as jy dit nog in die hande kan kry iewers, want dit word nie meer geproduseer sover ek weet nie)
Die Primitivo se maat is die Ogio Pinot Grigio 2008 (IGT Delle Venezie).
Delle Venezie in die groter Friuli-Venezia Giulia wynstreek, is bekend vir baie aangename witwyne en veral daardie onderskatte kultivar, genaamd Pinot Grigio. Die wyn vertoon ‘n pragtige helder strooikleur. Die neus is gemaakpas vir die seisoen van somer, met elemente van sitrus – spesifiek lemmetjie – en peer. Van meet af pragtig sag en tuis op die palaat met verdere lemmetjie geure en ‘n amperse roomagtigheid. Maar, baie belangrik – ‘n lewendige suur wat die wyn pragtig vars hou. Die nasmaak is die van sitrus en pere en iewers, net waarneembaar, ‘n aanduiding van nat hooi. Baie lekker vir die somer en die lae alkohol van 12% is ‘n bonus. Geniet die wyntjie op sy eie of saam met ‘n lekker romerige hoenderslaai, gebraaide steurgarnale, calamari of met spek-en-eiers ontbyt, vir al wat ek omgee. (Vir ‘n aangename Suid-Afrikaanse Pinot Grigio – hoewel nie met dieselfde intensiteit van die Italianer nie – probeer Uitkyk Landgoed se Flat Roof Manor Pinot Grigio)
Maar kom ek begin by die begin. Ek het die Sondag om 8:15 die oggend vertrek vanaf Busan (die groot hawestad so ‘n uur of wat suid van my). Wel, dit was die plan…Op die lughawe – toe ek my bagasie inweeg -word ek reeds gewaarsku dat swaar sneeu die vlug moontlik kan vertraag. Wel, op die ou-end is die vlug net so ‘n halfuur vertraag. Maar toe ons uiteindelik Beijing bereik, deel die kaptein ons mee dat hulle moet sirkel en wag, want die aanloopbane is blykbaar chaos met die sneeu. En gesirkel het ons gesirkel. Naderhand het ek bang geraak die Boeing se brandstof raak op. Maar
uiteindelik land ons en my mond hang oop vir die wit, sneeuende wêreld. Alles is spierwit en dit sneeu stormsterk (ek het eers onlangs gelees dat hierdie die grootste sneeustorm in Beijing was sedert 1951!). Natuurlik was dit omtrent nog ten minste 45min voor die Boeing parkeerplek kon kry. En uiteindelik uit. Chaos by paspoortbeheer en doeane. Mense, mense, mense, honderde (en miskien duisende) mense. Wag en wag en wag en wag. Uiteindelik daar deur. Maklik die tas op die rolband gekry (want die tasse van my vlug ry toe reeds seker al langer as ‘n uur in die rondte!)
gedoen het nie. Kyk, dis loshande die koudste wat ek nog ooit gekry het. En verder is dit net mense en motors en busse tussenin en die pad is ‘n modderbad van die sneeu en dis koud (het ek dit al gesê?). Nou moet ek die bus vind, maar dis nie maklik nie. Die Sjinese praat oor die algemeen GLAD nie Engels nie (Korea voel soos Engeland teen Sjina in hierdie verband). Jy probeer praat, maar al wat jy die heeltyd hoor is ‘n taal wat meeste van die tyd klink soos die gemiaau van bronstige katte. Ek soek bordjies en loop verward rond. Probeer vir die een busdrywer verduidelik en hy sê klim op, dis reg…net om my na ‘n rukkie met ‘n klomp gemiaau van die bus af te jaag. En toe sien ek 
uiteindelik ‘n blou bordjie waarop in Engels staan waar die bus heengaan. Ek koop ‘n kaartjie en die busdrywer knik en miaau my die bus in. Ek gaan sit en blaas my asem uit. En dis koud, baie koud. (dit was blykbaar -15 of -20, maar wie hou nou statistiek?). En uiteindelik vertrek die bus, maar die rit is lank, baie lank en baie stadig. Die paaie is chaos met verkeer en die paaie lyk soos tydrenpaaie – vol modder en ys. En dit SNEEU!!!
bestuurders in Sjina en ek wys ek sal eerder loop, want die hotel behoort nie meer as 10 min se loop te wees nie. Maar hy hou aan en dis net mense en dit sneeu en dis koud. Hy se vir my “50″ (Yuan = min of meer R50). Ek weet dis baie duur, maar ek wil net by die hotel kom om terug te gaan lughawe toe om my tas te soek. So ek stem in. Maar dis nie ‘n taxi nie, dis ‘n oop riksja met ‘n klein gemotoriseerde fiets vooraan . En daar gaat ons, terwyl ek my byna bevrore vind soos die sneeu teen my aanwaai. Gelukkig is die hotel naby en ons is gou daar. Klim af en wil vir hom 50 Yuan gee. Hy skud sy kop heftig en sê 50 Euro oftewel 500 Yuan!!! Ek sê nee, hy’t gesê 50, maar hy sê Euro en hy is adamant! En ek voel na weghardloop! En dis ‘n 
gestryery en hy miaau aggressief en ek wil net by die hotel kom om terug te gaan lughawe toe om my tas te kry. En ek dog ek raak handgemeen op my eerste Beijing-besoek. Uiteindelik stop ek vir hom 200 Yuan in die hand en verwens myself, die weer, die koue en voel uiters gatvol. Gelukkig is die hotelpersoneel vriendelik en kan rudimentêre Engels praat. Hulle sê, nee, ek moet net die lughawe bel en dan stuur die lughawe my tas vir my na die hotel. Dus is ek na die kamer en ek begin dadelik bel. Maar meer as ‘n uur bly dit bloot beset – kry ‘n ander nommer en bly beset, bly beset. Die hotel sê dis seker agv van die weer en gekanselleerde vlugte dat die telefone so beset bly. (ek het later verneem dat ongeveer 80% van alle vlugte Sondag gekanselleer is en ek was dus gelukkig om te land).
taxibestuurder). Daar aangekom is daar ‘n massa mense buite die moltreinstasie om kaartjies te koop. Nie rye nie, bondels en bondels. Maar lughawe toe moet ek, want my tas wil ek daar kry. Wag buite geduldig in die bondel en so word daar geskuur, gestoot en gestamp, maar ek staan my man. Uiteindelik in nog ‘n bondel deur na die moltreinstasie self en op die moltrein. Nou kyk, die moltreine is vol, vol, vol. So het ek dit nie in Japan of Korea gesien nie. Om die waarheid te se 
het hulle beamptes wat die mense by die oop deure inforseer! Jy staan vasgedruk en jy hoef nie eers vas te hou nie, want jy word regop gehou deur die mense om jou. Soos sardientjies! En toe die wisselstasie uiteindelik bereik word, moet ek my pad met fisiese geweld uitstoei om af te klim! Ek was skielik terug in ‘n wafferse rugby-losskrum, net die verskil dat ek nie agter ‘n ovaalvormige bal aan was nie, maar slegs na ‘n oop deur gesoek het!
6-uur Koreaanse tyd, nadat ek die oggend 5:40 reeds die bus na die lughawe geneem het). Ek is nie honger of dors nie. En ek begin weer bel lughawe toe – selfde storie – beset, beset, beset. Nee, dink ek, miskien moet ek aandete gaan eet in die hotel, want buite waag ek dit nie weer nie, want dit sneeu steeds. Die kos is baie lekker en ‘n troos, hoe skraal ook al. Terug kamer toe en begin weer bel en uiteindelik kom ek deur…na die elektroniese stem wat se: “For English
press #2″ en dan “for flight information, press #3, for bla-bla-bla, press bla-bla-bla…or hold for a consultant…” en ek hou aan en hou aan en hou aan, terwyl ek na vioolmusiek luister. Tot ek weer neersit, want ek’s bang vir die telefoonrekening. En so gaan dit aan totdat ek uiteindelik ‘n stem aan die anderkant kry. Nee, hulle het niks gevind nie, maar ek moet die volgende oggend weer skakel. Ek sug dus, drink ‘n bier en probeer slaap, nadat ek vir ‘n wakker-oproep vra vir 7-uur dat ek ontbyt kan eet. En uiteindelik kom die onrustige slaap. My beplanning was om dag een die Verbode Stad en Tiananmenplein te sien, maar al wat ek gesien het was sneeu, modderpaaie en duisende, miljoene mense.
die pad vol moed gevat, want ten minste het ek skoon klere aan. (o-ja, die vorige aand het die toilet in my hotelkamer verstop geraak en ek moes dit uitsorteer, maar gelukkig was hulle baie simpatiek). Ek kom presies op die plek uit waar ek die bus moet kry, maar saam met ‘n groep Russiese toeriste (daar was geweldig baie Russiese toeriste in Beijing) stel ek vas dat die bus nie ry nie, want die paaie is steeds toe van die sneeu en buitendien is die Muur ook vir toeriste gesluit. (Die Russe kon so bietjie Sjinees verstaan, dus dankie aan Igor en Svetlana). Opsie 2 is om na ‘n busstasie te gaan aan die anderkant van die stad, want van daar ry daar busse na ‘n ander, verder deel van die Muur. So stoot-stoot, druk-druk met die moltreine en 
wisselstasies en uiteindelik by die ander busstop ‘n uur later. Daar probeer ek vasstel of die busse ry, maar dis net sulke gesette busbeampte-tannies wat miaau-miaau en onverstaanbare naamborde wat al beter dae geken het. En hulle lag vir my en wys vir mekaar dat my neus groot is! Uiteindelik, na vele rondtes van stomstreke, kan ek met redelike sekerheid vasstel dat ook nie daardie busse na die Muur ry vandag nie.
